news | o nas | galerie & relacje | nasze wyprawy | tramping | stopnie | sprawności | symbolika | gry & zabawy | piosenki | kontakt | forum

Wyprawa do Egiptu, lato 2004,

strona 1/4

| następna strona

Czas: 13.07.2004 - 5.08.2004
Koszt:około 2400/osobę
Dojazd: samochĂłd do i z Budapesztu; samolot do i z Kairu
Wrażenia: niesamowite

Zaczęło się niewinnie. Ot samochĂłd (jeszcze wtedy poczciwa fela), pakowanie i odjazd. Po sporej iliÂ?ci godzin byliÂ?my pod Budapesztem. KrĂłtka wizyta w samym mieÂ?cie, odebranie biletĂłw lotniczych i wyglÂ?da na to, że nasza wielka przygoda się zaczyna. Następnego dnia "rzut oka" na Budę i Peszt - wspaniałe miasta i nienajgorsza kuchnia ;).
Start opĂłĽniony (tak jakby "egipska godzina" jakże rĂłżna od europejskiej zaczynała się już na lotnisku. W końcu jesteÂ?my w samolocie. Obok mnie i Pawełka zakwaterowali jakiegoÂ? starego araba, ktĂłry sprawiał wrażenie, że nie dotrwa do końca lotu. Po podaniu tlenu jednak jakoÂ? wytrzymał, a byłaby dodatkowa atrakcja ;).
W końcu lotnisko w Kairze. Duszno i ciemno. Ludzie gdzieÂ? się rozchodzÂ?. Chcemy zaoszczędzić na taksĂłwce i czekamy aż się rozjaÂ?ni i będziemy mogli dojechać do centrum autobusem. Pierwsza stycznoÂ?ć z tzw. toaletÂ?. Brud smrĂłd dla miejscowych darmo od nas coÂ? chcÂ?, ale udajemy, że nie rozumiemy.
Â?ladu po autobusie lub przystanku nie ma, wszyscy sprawiajÂ? wrażenie jakby nie rozumieli o co nam chodzi. W końcu jednak się łamiemy i jedziemy taksĂłwkÂ?.
LÂ?dujemy w centrum. Blady Â?wit, puÂ?ciutkie ulice (oprĂłcz policjantĂłw uzbrojonych w kałasznikowy i wyposażonych w tarcze taktyczne), no i Â?mieci, Â?mieci, Â?mieci i "swojski" zapaszek.
Znajdujemy jakiÂ? hotel po przystępnej cenie. Jest łazienka w pokoju, dwa balkony, wentylator. I niezły widok na ruchliwÂ? egipskÂ? ulicę.
Według planĂłw dzisiejszy dzień to miał być odpoczynek, ale po dłuuugich targach w hotelu wykupujemy kilkunastodniowÂ? wycieczkę (sporo przepłacamy, ale za to przez pĂłł wyjazdu jesteÂ?my prowadzeni za rÂ?czkę i chyba jednak było warto). No i jeszcze tego samego dnia największe egipskie piramidy w Gizie. Tak naprawdę sÂ? one w Â?rodku miasta, ale wyprawa na wielbłÂ?dach i koniu (za ktĂłrÂ? też przepłacamy, ale co tam na wakacjach jesteÂ?my ;) ) jest po prostu super. Jeszcze tylko "Â?wiatło i dĽwięk" oglÂ?dane z jednego z dachĂłw domu i wracamy do hotelu. Zmęczeni niby mamy iÂ?ć spać, ale... widzimy, że na ulicy ruch się dopiero zaczyna... no więc wychodzimy na ulicę i tak sobie łazimy do drugiej w nocy. To był naprawdę dłuuuugi dzień.
Następnego dnia trochę przysypiamy, ale co tam. Dzielnica koptyjska, cytadela z meczetem (ciekawe gdzie u nas w KoÂ?ciele można by sobie poleżeć na dywanie, wyciszyć się, wypoczÂ?ć, wspaniałe miejsce). No i ulice, ulice, ulice, sklepy, stragany i SOKI OWOCOWE - hit sezonu - tanie jak barszcz (albo i jeszcze tańsze bo to jakieÂ? grosze w przeliczeniu na złotĂłwki) no i mango (pychota), bambus (jak to Â?wiństwo w ogĂłle można pić), coÂ? czarnego nierozpoznanego (pychota), kokos, banan, koktajle owocowe. Wspaniałe wegetariańskie kanapki... ehh aż żal wspominać. No i ludzie, mnĂłstwo ludzi i mnĂłstwo samochodĂłw jadÂ?cych w jakimÂ? koszmarnym stłoczeniu, poobijanych, bez Â?wiateł za to zawsze z klaksonem.
Następny dzień - Muzeum Egipskie, no i pociÂ?g na południe - klimatyzacja, ale za to zmazriÂ?my niezmiernie. O Â?wicie dojeżdżamy do Asuanu.
Tu wpadamy w opiekuńcze ręce przedstawiciela biura podrĂłży. Hotel - klimatyzacja, dwa dwuosobowe pokoje, łazienka - full wypas. Mamy chwilę czasu więc prędziutko na miasto na mały popas - kanapki sÂ? nieÂ?miertelne. Chwilę potem pędzimy klimatyzowanym busikiem na tamę Nassera - wielkie bydle (takie na ruskÂ? modłę) robi wrażenie. No i Nil. No i pierwsza Â?wiÂ?tynia - Philae. Niby jena z mniejszych, ale porĂłwnujÂ?c do Grecji - doskonale zachowana! Zdecydowanie robi wrażenie. Mamy chwilę dla siebie więc wychodzimy na miasto i pierwszy raz trafiamy do dzielnicy targowej! Ho ho. HO HO HO. Na razie się tylko przyglÂ?damy.
Wstajemy o 3.00 - czeka nas wyprawa do Abu Simbel. Jednej z najsłynniejszych Â?wiÂ?tyń egipskich - przeniesiona z obecnego dna sztucznego jeziora na Nilu. Kamień po kamieniu, a kierował pracami Polak prof. Michałowski. 240 km przez pustynię w jednÂ? stronę, w konwoju policyjno - wojskowym. Instruktarz przed odjazdem od kierowcy: "nie zwracać mu uwagę na prędkoÂ?ć, na to ktĂłrÂ? stronÂ? drogi jedzie, nie będzie się zatrzymywał pod żadnym pozorem". Jedziemy 120 km/h i więcej czasami. A co większe autokary i tak nas wyprzedzajÂ?. Od czasu do czasu droga częÂ?ciowo zasypana piaskiem pustyni. Na poboczu wrak jakiegoÂ? wypalonego autobusu. Â?wit wita nas na pustyni. Ale klimat... W końcu Â?wiÂ?tynia. Kupa ludzi, no i straszna megalomania twĂłrcy Ramzesa II. No miał goÂ?ć fantazję!
Po powrocie idziemy na targ i tu następujÂ? pierwsze "poważne" zakupy! Ach co za przyjemnoÂ?ć kupowania, targowania, wybierania! Kupa Â?miechu i wesela. Pawełek i Tomek siłÂ? zostajÂ? wciÂ?gnięci do jakiegoÂ? sklepu. GdzieÂ? nam stawiajÂ? herbatę. Tu flakon, tam koszulka... Życie jest piękne.
Kolejny dzień i pobudka o 7.00 żeby zdÂ?żyć na felukę. OczywiÂ?cie okazuje się, że potem siedzimy i czekamy nie wiedzieć na co (okazuje się, że na parę kanadyjczykĂłw i dwĂłch australijczykĂłw). Czysta żaglĂłweczka, wyÂ?ciełana materacami z daszkiem chroniÂ?cym od nadmiaru słońca (ale bez kibelka co okazało się, hmmm pewnym problemem ;) ) no i z trzyosobowÂ? załogÂ?: kapitan palÂ?cy ciÂ?gle skręty, jego młodym pomocnikiem i starym kucharzem.
Przez następne dwa dni płyniemy, zwiedzamy, kÂ?piemy się w Nilu i generalnie lenimy się. Pierwszy nocleg wypada gdzieÂ? na wyspie. Dobija kilkanaÂ?cie innych feluk. WiększoÂ?ć załĂłg to sudańczycy - czyli czarni afrykanie.RozpalajÂ? ogniska, wyciÂ?gajÂ? bębny i... Boshe takiej muzyki etnicznej w oryginale to ja nie słyszałem. Â?piewy, tańce... My też Â?piewamy - piosenkę z KrĂłla Lwa w kilku językach, przyÂ?piewki do jedzenia (a co tam i tak nikt poza nami nie wie o czym to)... Na tle innych europejskich nacji wypadamy całkiem, całkiem...
Najbardziej niezwykłe było jednak zakończenie rejsu - ostatni posiłek w domu kapitana - najpierw jesteÂ?my trochę skrępowani sytuacjÂ?. Ale wyciÂ?gnięcie aparatĂłw przełamuje lody, czereda dzieciakĂłw wpada do pokoju, krzykom swawolom i opowieÂ?ciom nie ma końca. Pawełek zwiedza przy okazji miejscowÂ? toaletę, ale po minie widać, że raczej nie przypadła mu do gustu. Wspaniały i niesamowity wieczĂłr, ktĂłrego po prostu się nie da opowiedzieć!
Następnego ranka busami udajemy się do Luksoru. Po drodze jeszcze jedna Â?wiÂ?tynia do zwiedzania, kolejne zakupy. Dzień Tomasza ktĂłry walczył z licznymi arafatkami, płacił, odchodził, wymieniał, kłĂłcił się ze sprzedawcami, ale prezenty dla kochanych siostrzyczek w końcu zdobył. No i Pawełek z obsesjÂ? kupowania noży.
Ale nic to wkrĂłtce dojeżdżamy do Luksoru. Tu znajdujÂ? się najsłynniejsze egipskie zabytki. Hotelik niczego sobie, dwuosobowe pokoje, klima, łazienki no i hit sezonu: BASEN. Jak to miło się popluskać mimo skwaru!
Â?wiÂ?tynie, Dolina KrĂłlĂłw, Grobowiec Tutenhamona... brzmi może nudnie, ale wierzcie mi, że jest na co patrzeć. No i bazar - stragany, stragany, stragany. Jedynie jubilerzy nie nagabujÂ? nas do wejÂ?cia. CzyżbyÂ?my nie wyglÂ?dali na takich ktĂłrzy majÂ? ochotę zakupić trochę złota? Widocznie jednak nie.
W końcu wyzwalamy się spod opiekuńczych skrzydeł biura podrĂłży. Sami znajdujemy autobus do Dahabu i wykupujemy bilety na następny dzień. Tymczasem wieczorem Radzio i Pawełek idÂ? spać, a ja z Tomaszem robię się głodny. Idziemy na miasto jest koło 1.00. Robi się pustawo, ulice jakby trochę inaczej wyglÂ?dajÂ?. Zero turystĂłw i policjantĂłw też nie widać. NiektĂłrzy dziwnie nam się przyglÂ?dajÂ?. Zapuszczamy się głęboko w jakÂ?Â? uboższÂ? dzielnicę. No i trochę tracimy orientację, ale co tam warto zobaczyć miasto nocÂ?. W końcu dochodzimy do bardziej cywilizowanych regionĂłw i spowrotem do hotelu!
Następnego dnia autobus. Generalnie mamy być o bladym Â?wicie na Synaju. Autobus jakoÂ? nie chce wysartować. Mamy pĂłł godziny spĂłĽnienia na dzień dobry. W końcu wsiadamy - piętrowy, solidny, klimatyzacja, ale brudny... No ale nie ma co narzekać w pociÂ?gu do Piły też można sie przylepić do siedzenia. Przejeżdżamy może z 10 km no i zaczyna się! Kierowca wysiada, jego pomocnik też, otwierajÂ? klapę silnika. GrzebiÂ?. WkrĂłtce jeden i drugi umorusani od smaru jak nieboskie stowrzenia. Okazuje się że w przedziale bagażowym rozlewa się jakiÂ? olej, na szczęÂ?cie nie na nasze plecaki. W końcu częÂ?ć paliwa przelwajÂ? do karnistrĂłw i wstawiajÂ? otwarte w Â?rodkowym wejÂ?ciu. My na szczęÂ?cie siedzimy z przodu. Rodzina francuska siedzÂ?ca tuż za tym wejÂ?ciem ma przechlapane - smrĂłd trudny do zniesienia. Jedziemy dalej. Po kilku kilometrach znowu się zatrzymujemy i operacja sie powtarza. Tak z kilkoma przystankami po paru godzinach dojeżdżamy do jakiegoÂ? miasteczka. Wjeżdżamy na bazę autobusowÂ?. Brud niedoopisania i cały szereg autobusĂłw w rĂłżnym stanie rozkładu. Jest trzech mechanikĂłw, ale szybko pojawia się problem Â?rubokręta, ktĂłrego nigdzie nie ma. Za pĂłł godziny mamy jechać. W końcu po dwĂłch godzinach każÂ? nam siadać, przejeżdżamy może z 3 metry i... wysiadka. Definitywny koniec podrĂłży tym autobusem! Jeszcze tylko dwie godzinki i zabiera nas następny. Tym już bez większych przygĂłd, ale za to z kilkunastogodzinnym opĂłĽnieniem docieramy do Dahabu.
Wynajmujemy hotelik. PokĂłj czteroosobowy z łazienkÂ? ale bez klimatyzacji! Za to naprawdę tanio - niecałe 10 zł od osoby!
W końcu płetwy, fajki,. maski i... rafa koralowa! Ciepłe może (nie aż tak bardzo ciepłe - zmarznÂ?ć się też da) doskonala widocznoÂ?ć, przepiękna roÂ?linnoÂ?ć i mnĂłstwo kolorowych rybek. Po prostu cudo. Całe mnĂłstwo szkĂłł nurkowych, ale za drogo - pozostaniemy przy swoim ABC. Przy okazji zwiedzamy też przy pomocy jeepa okoliczne rafy - słynnÂ? Blue Hole oraz Tree Pools. Dziura niesamowita - jedno z najsłynniejszych miejsc nurkowych w Egipcie, no a baseny już takiego wrażenia nie robiÂ?, ale też super.
Dodatkowa atakcja. Pewnego pięknego dnia wynajmujemy quady i hajda na pustynię. Z przewodinkiem oczywiÂ?cie! Co to była za jazda! DojechaliÂ?my do oazy (nic ciekawego) a potem po jakichÂ? plażach, w okolice laguny... Po prostu full wypas, szkoda, że stosunkowo drogi.
ZafundowaliÂ?my sobie jeszcze wycieczkę na gĂłrę Synaj. To tam Mojżesz otrzymał tablice z przykazaniami od Boga.
Wyruszamy busem o 23. Jedziemy przez nocny Synaj (pĂłłwysep), a tu gĂłrzyska dookoła że hoho. Koło 1 w nocy dojeżdżamy pod klasztor Â?w. Katarzyny. Jest już sporo ludzi. W "egipskich" ciemnoÂ?ciach wspinamy się na tę ponad dwutysięcznÂ? gĂłrę. WielbłÂ?dzia Â?cieżka jest rĂłwna i wygodna, więc wspinaczka nam całkiem szparko idzie. Po drodze mijamy liczne sklepiki z napojami po horrendalnych cenach i pasteży wielbłÂ?dĂłw oferujÂ?cych te zwierzaki jako alternatywny transport na gĂłrę.
W końcu dochodzimy pod sam szczyt gdzie czekajÂ? na nas stopnie wykute w skale przez jakiegoÂ? mnicha w ramach pokuty. Przysiadamy na stopniach w ciszy - nie niepokojeni przez nikogo. GĂłry dookoła nad nami rozgwieżdżone niebo... Magiczne chwile... Zbieramy się i wchodzimy na sam szczyt. No i tu już dopada nas arabski Â?wiat. Kończy się magia a zaczyna handel, a właÂ?ciwie wyporzyczanie kocy i materacy. Na gĂłrze jest już mnĂłstwo ludzi, ktĂłrzy tu nocujÂ?. Przysiadamy na murku skÂ?d będzie widoczny wschĂłd i uprzejmie odmawiamy kocykĂłw (i materacykĂłw zresztÂ? też). Arab na to, że nieszkodzi on poczeka - do Â?witu jest jeszcze pĂłłtorej godziny. Po kilkunastu minutach zaczynamy rozumieć o co mu chodzi. Co prawda w dzień w centrum pĂłłwyspu jest upał niesamowity, ale tutaj jest noc no i ponad dwa tysiÂ?ce metrĂłw. WkrĂłtce robi sie chłodno, a zaraz potem całkiem zimno, a jeszcze chwilę pĂłĽniej nawet bardzo zimno. Chronimy się za murkiem, ale to niewiele daje, w końcu łamiemy się i okryci jednym kocem i przytuleni do siebie jakoÂ? udaje nam sie dotrwać do Â?witu. Heh widok zapierajÂ?cy dech. Niesamowite kolory, tłum ludzi stłoczony na szczycie no i to szybko wstajÂ?ce słońce. Niby trochę kicz, ale jednak robi wrażenie.
Po zejÂ?ciu na dĂłł usiłujemy jeszcze zwiedzić klasztor Â?w. Katarzyny, ktĂłry bardziej przypomina Â?redniowieczny zamek obronny. Niestety jest jeszcze za wczeÂ?nie.
Powoli przychodzi nam żegnać się z AzjÂ? (pod względem geograficznym pĂłłwysep należy do Azji). No więc zaczynamy naszÂ? walkę z kolejnym autobusem.
PoczÂ?tek jes piękny, bilety, czysto i punktualnie. No ale po przejechaniu niewielkiej iloÂ?ci kilometrĂłw, kierowca wysiadł z autobusu. WkrĂłtce jego biała koszula straciła pierwotny wyglÂ?d, no i zaczęły się arabskie pokrzykiwania, rady, wymachiwanie rękami i kilkugodzinne oczekiwanie na następny autobus. No ale szczęÂ?liwie dotarliÂ?my ko Kairu.
Czujemy się jak prawdziwi kairczycy. Wiemy co gdzie jest, jak działajÂ? taksĂłwki (np od dworca autobusowego do hotelu miało być 40 funtĂłw a było 5 - po 5 min targĂłw). Znajdujemy bardzo tani hotelik, co prawda bez wygĂłd, ale na jednÂ? noc w sam raz. Wieczorem buszujemy po mieÂ?cie, opijamy się litrami sokĂłw. Następnego dnia zakupy za ostatnie funty no i pożegnanie ze starymi kontami. O pierwszej w nocy jedziemy na lotnisko.
W końcu Budapeszt. SamochĂłd jest, forsy nie ma, więc pakujemy się i hajda na Słowację.
Pierwotny plan zakładał jeszcze jeden dzień w Slovenskym Raju, ale nie ma kasy na takie fanaberie. Podziwiamy gĂłry, kÂ?piemy się w jeziorku i przez Tatry wracamy do Polski.
Po drodze, zachwycieni widokami wpadamy na pomysł obozu dla drużyny.
Po niezliczonej iloÂ?ći godzin i kilometrĂłw kończy się nasza przygoda z Egiptem. Zmęczeni, ale zadowoleni wracamy do domu.
Udało nam się przetrwać te dwadzieÂ?cia kilka dni za w sumie niewielkie pieniÂ?dze. Nie mieliÂ?my żadnych specjalnych kłopotĂłw zdrowotnych. Nie okradli nas ani nie pobili. Było miło i sympatycznie.
A nikt kto wykupuje wycieczkę do Egiptu do Hurghady czy Szarm-el-Szejh, nie ma okazji przeżyć i doÂ?wiadczyć nawet 10% tego co my przeżyliÂ?my i zobaczyliÂ?my.