news | o nas | galerie & relacje | nasze wyprawy | tramping | stopnie | sprawności | symbolika | gry & zabawy | piosenki | kontakt | forum

Kozackie Wertepy & Ukraina, lipiec 2006

strona 1/3

| następna strona

Kozackie Wertepy (edycja lipcowa) & Ukraina & Rumunia & Bułgaria & Rumunia & Mołdawia & Ukraina


Zaczęliśmy się pakować w sobotę 1 lipca o godzinie 12. Co z tego, że samochĂłd ma naprawdę duży bagażnik â?? ilość bambetli i rĂłżnych przydasiek przerosła najśmielsze oczekiwania. Ale już po dwĂłch godzinach jakoś udało się wszystko upchnąć.

Droga do Leska upłynęła w miłej i nie stresującej atmosferze. Odprawa na miejscu rĂłwnież. Okazało się, że nasz prowadzący grupę, czyli Trasek, zapomniał, że nie posiada ważnego paszportu. Tym magicznym sposobem trafiliśmy do grupy Kwiatka (czego potem wcale nie żałowaliśmy). Ale właściwe przygody dopiero miały się zacząć.

Najpierw na granicy â?? odprawa na specjalnym pasie i w ogĂłle full wypas, aż trafiło na nas. Pan Pogranicznik raczył rzucić zdanie: â?žA ta tablica rejestracyjna to co ?â?ť. No trochę zdębiałem na tak postawioną kwestię. Miałem ochotę odpowiedzieć â?žTo jajcoâ?ť, ale się powstrzymałem. Na dodatek okazało się, że moje prawo jazdy (starego typu) właśnie tego dnia skończyło ważność. Problem tablicy okazał się taki, że w tajemnicze Bazie Straży Granicznej widniała jako zagubiona. Po chwili się okazało, że została najpierw zagubiona, a dopiero po kilku tygodniach wydana. Wyjaśnienie tego drobiazgu potrwało trochę ponad trzy godziny â?? kochana policja przyjmując zgłoszenie od zupełnie innej osoby pomyliła się o jedną cyferkę zapisując jej tablicę. Aby nie drażnić strażnika brakiem prawa jazdy za kierownicą usiadła pierwsza osoba ktĂłra się nawinęła pod rękę â?? czyli Aneta (pozdrowienia i serdeczne dzięki dla wyżej wymienionej :) ).

Ukraińscy pogranicznicy patrząc z niejakim wspĂłłczuciem na naszą gimnastykę z Władzą, przystawili szybciutko tajemnicze trzy pieczątki i bez dalszych problemĂłw znaleźliśmy się po ukraińskiej stronie.

Pierwsze wrażenie â?? co to GĂłrna Wolta? Namibia? czy inny Laos? czy inny trzeci czy nawet czwarty świat. Droga od granicy to prawdziwy off road dla solidnie przygotowanych samochodĂłw. No po prostu koszmar. Ale byleby kawałek od granicy i zaopatrzyć się w tanie ukraińskie paliwo. Na pięć tankujących samochodĂłw prĂłbowali oszukać na rachunku trzy osoby, ale tu ujawnił się talent językowy Anety â?? nie z nami takie numery. KrĂłtka dyskusja i jakoś się wszystko zaczęło zgadzać.

Ruszamy dalej â?? przed nami Drohobycz, gdzie mamy krĂłtki postĂłj i droga do Mizuna gdzie będzie się znajdować głĂłwna baza rajdu. Radośnie nie zwracamy uwagi na mapę i GPS (Major z Radkiem cierpliwie wklepują do niego punkty charakterystyczne dla całych Kozackich) no bo przecież jest prowadzący grupę. W pewnym momencie skręcamy za jakimś mostkiem w bok i jedziemy polną drogą, ktĂłra wkrĂłtce zamienia się w drużkę aby powoli zacząć niknąć w terenie. Innych samochodĂłw â?? ktĂłre dotarły do bazy przed nami â?? jakoś nie widać. No cĂłż pierwsze koty za płoty. Po krĂłtkim błądzeniu okazuje się że tu ma być jeszcze jeden mostek i za nim całkiem porządna droga do samej bazy.

No i to był w zasadzie koniec pierwszego dnia â?? jak się okazało raczej pełnego wrażeń. A nie wiedzieliśmy, że w gĂłrach już czeka na nas słynna Rzeka.

Następnego dnia po zaopatrzeniu się w pobliskim sklepie w niezbędne artykuły do przeżycia w gĂłrach, zwijamy biwak i jedziemy w teren. Na początku droga staje się coraz bardziej gruntowa, brodzimy przez jakieś strumyki, aż w końcu dojeżdżamy do pierwszej poważnej przeszkody. Jest nią rĂłwnież brĂłd, ale tym razem mocno skalno â?? kamienisty. Jako pierwszy rusza w bĂłj samochĂłd Szefa Ekipy. Zapięte wszystkie blokady i z niejakim trudem jest na drugim brzegu. Następna w kolejce jest nasza skromna załoga. Wysadzam ludzi z samochodu (przekroczenie rzeczki piechotą nie nastręcza najmniejszych trudności) i tak odciążony prĂłbuję się ze strumykiem, skałkami i wartkim nurtem. Idzie trochę niesporo, w końcu zabawa grozi â?žbokiemâ?ť ale usadzenie w otworach okiennych Majora i Radka zapobiega wywrotce i jakoś szczęśliwie docieramy na drugi brzeg. Pozostałe ekipy brukują kawałek ujścia strumyka i tak przygotowaną trasą się przeprawiają. Tylko jeden patrolek â?? bez żadnych blokad utyka w środku i potrzebna jest pomoc wyciągarki.

WkrĂłtce dumni i bladzi, całą grupą, ruszamy w dalszą drogę. W naszym samochodziku coś zaczyna chrobotać, ale co tam â?? pewnikiem jakaś gałązka utknęła. Zatrzymujemy się, zaglądamy pod samochĂłd, a tu tylny panhard radośnie sobie zwisa pęknięty na dwie części. Robi mi się trochę ciepło i oczyma wyobraźni już widzę koniec naszej wyprawy. Jednakże wprawne oko Zielonego, rurka od Hi-Lifta pas transportowy kilka tyrytytek i możemy jechać dalej! Cała naprawa trwała z 15 minut najwyżej.

Rzeka tego dnia nas nie opuszcza. Jak pĂłźniej stwierdził Zetor â?? trasa była sprawdzona we wrześniu roku ubiegłego. Miało wyglądać tak â?? kilkaset metrĂłw rzeką a potem wyjazd na drogę biegnącą wzdłuż jej brzegĂłw i potem znowu kawałeczek rzeką i tak dalej. Niestety przez zimę drogę zmyło i w rezultacie ładne kilkanaście kilometrĂłw jazdy po skałkach w wodzie zostało nam zaoferowane. Przy nie wiadomo już ktĂłrym brodzeniu od brzegu do brzegu udało nam się tak nieszczęśliwie wjechać w jakiś kamień, ktĂłry się zaklinował pomiędzy mostem a tylnym drążkiem kierowniczym, że trzeba było nas pociągnąć w tył. To spowodowało â?žwyjścieâ?ť drążka przed most. Ale cĂłż ta â?ždrobnaâ?ť niedogodność nie przeszkodziła w dalszym brodzeniu po rzece. Zresztą wkrĂłtce mieliśmy okazję oglądać jak przerobić prawie seryjną niwkę na łĂłdź podwodną!

Na kilkaset metrĂłw przed wyjechaniem z rzeki szczęście nas opuściło. Drążek kierowniczy definitywnie odmĂłwił dalszej wspĂłłpracy zrywając się. Decyzja â?? zostajemy sami na biwaku w gĂłrach (uważając na niedźwiedzie, wilki i rĂłżne takie tam) a drążek jedzie do najbliższej cywilizacji ze spawarką i następnego dnia â?? już w jednym kawałku â?? ma do nas wrĂłcić.

Z innych poważniejszych uszkodzeń. W samochodzie Anety i Witka wysiada elektryka (uszkodzony alternator) oraz tylny napęd (uszkodzony krzyżak). Tak więc dzielna Kierowniczka i nie mniej dzielny Pilot tej załogi walczą z Rzeką bez wspomagania oraz z napędem na przĂłd â?? przy pomocy Hi-Lifta oraz asekuracji jednego samochodu z przodu i jednego z tyłu udaje im się całą trasę pokonać na własnych kołach.

Tak więc następnego dnia czekamy, czekamy, czekamy, aż w końcu pojawia się nasz drążek. Zakładamy go â?? samochĂłd dostaje zeza rozbieżnego, ale co tam â?? najważniejsze, że jedzie!

W końcu dostajemy się do jakiegoś asfaltu i decyzja â?? następny dzień będzie serwisowy â?? trzeba w miarę porządnie naprawić uszkodzenia. Tymczasem wjeżdżamy na połoninkę na biwak. Po drodze Aneta sprawnie wyskakując z koleiny wjeżdża bokiem w zagajnik â?? sprawna akcja ratownicza i samochĂłd z powrotem jest na drodze.

Następnego dnia wizyta w warsztacie. Szef w eleganckim czarnym dresie adidasa. Na szczęście mechanicy przyzwyczajeni, że samochĂłd ma jeździć nawet pomimo braku kilku drobiazgĂłw, ktĂłre należy zastąpić jakimiś â?žpatentamiâ?ť. Naprawa szybka i dość tania. Udaje się samochĂłd w jeden dzień doprowadzić do jakiej takiej sprawności.

Pod koniec dnia razem z Anetą i Witkiem gonimy naszą grupę ktĂłra jest gdzieś w gĂłrach. Niestety radość z naprawionego i sprawnie jeżdżącego samochodu okazuje się krĂłtka. Coś zaczyna wydawać â?žgłosyâ?ť w prawym przednim kole. Początkowo się tym za bardzo nie przejmujemy. Ale po jakimś czasie trafienie w drogę zaczyna być coraz bardziej problematyczne. Zatrzymujemy się (jest koło 22) i badamy tym razem już bardziej wnikliwie przyczynę. Diagnoza Witka (na 150%) że to łożysko piasty. Niestety trafna. Zostajemy na noc wjeżdżając na jakieś pastwisko pozostawiając ewentualne poszukiwania łożyska i decyzję co dalej do jutra.

Następnego dnia liczne konsultacje z Zetorem i Zielonym. Okazuje się że dostanie odpowiednich łożysk na Ukrainie nie jest prostą sprawą. Telefon do Polski â?? łożyska są mogą być następnego dnia w Sanoku u rodziny Mechanika. Na razie w stanie takim jaki jest mamy doczłapać się do bazy w Mizunie.

Tuż przed samą bazą zdziwienie â?? przed rozpoczynającym się tu następnego dnia festynem droga dojazdowa z wiochy nad rzekę została przerobiona na wersję â?ždla ludziâ?ť co większe dziury zasypane oraz generalnie została utwardzona. Jeszcze większe zdziwienie przed samym wjazdem na łączkę. Hamulce powiedziały zdecydowanie pas. Nie ma żadnej możliwości zastopowania naszego pojazdu. Po obadaniu okazało się że klocka hamulcowego po prostu nie ma. Na samej bazie pusto (oprĂłcz niwki ktĂłra nie chciała zostać żĂłłtą łodzią podwodną) jest popołudnie, czekamy na następny dzień ma być grupa Bacy z kompetentnymi mechanikami.

Bacy nie ma ale za to jest festyn ludowy z ogromnymi ogniskami i biesiadą do samego rana. A następnego dnia koncert rockowy. Ukraiński rock rulez :)))

Tymczasem pojawia się grupa Szpaka z mechanikami w Czapajewie. Decyzja â?? odkręcamy sprzęgiełko celem dostania się do podkładki i podciągnięcia łożyska. Hamulec da się zaślepić i jakoś dojedziemy do Polski gdzie się dokona naprawy. Po odkręceniu sprzęgiełka rĂłżne takie wyleciały ze środka. Mechanicy kręcą głowami werdykt â?? â?žniehigienaâ?ť! Niestety złożyć do kupy się już nie da. Rozbieramy dalej. To co zostało z łożyska wysypuje się nam na rękę. Okazuje się, że uszkodzeniu uległy oba łożyska, piasta, pękła podkładka ściągająca, ukręcona została pĂłłoś, sprzęgiełko nieodwracalnie zepsute, no i nie ma przednich klockĂłw hamulcowych. Pozostaje albo laweta do Polski albo wyprawa po łożyska i naprawianie na miejscu. Radek i Major decydują się na jazdę do Polski. Ich liczne przygody można przeczytać w osobnej relacji. Ja dodam w tym miejscu, że w rezultacie przeżyli ukraińskiego stopa. Tymczasem przy pomocy rosyjskiego mechanika udaje się ściągnąć bieżnię z piasty i wnętrza tarczy. Nasi twierdzili, że potrzebny jest ściągacz a tu okazało się, że przecinak i młotek dla niektĂłrych są wystarczającymi narzędziami.

Niestety dni płyną wartko i nastał poniedziałek â?? czyli czas kiedy wszyscy z kozackich są już w domowych pieleszach gdzieś w Polsce. A my biwakujemy samotnie na opustoszałej łące. Zaopatrzeni w ustne, ale szczegĂłłowe, instrukcje jak należy zakładać owe łożyska. Radek i Major docierają pod wieczĂłr, tak więc naprawy pozostawiamy na dzień następny. W międzyczasie Arczyn podrĂłżując samotnie pomiędzy miasteczkami ukraińskimi znalazł miejsce gdzie udało się dotoczyć połamaną nakrętkę.

Po założeniu łożysk (nie bez wysiłku) okazało się, że gwint na piaście jest tak uszkodzony, że nakrętka nie daje się nakręcić. Tak więc z niezabezpieczonymi łożyskami toczymy się parę kilometrĂłw powolutku do miejscowego mechanika. Tam w końcu udaje nam się wszystko poskładać do kupy.

Pytanie â?? czy mamy jechać do Polski i lizać rany po uszkodzeniach czy też jechać dalej w świat? Odpowiedź może być tylko jedna â?? jechać dalej! Tyle tylko, że co kawałek zatrzymujemy się i sprawdzamy czy luzy na łożyskach się nie powiększają (zlikwidować do zera ich się nie udało). WkrĂłtce okazuje się że są one mniej więcej takie same więc zwyczaj ten (wiążący się z koniecznością każdorazowego podnoszenia samochodu) zarzucamy.

PrĂłbujemy zrealizować program maksimum czyli dojechać do Turcji.

Wyjazd z Ukrainy przez Karpaty jest przecudny. W końcu dojeżdżamy do malutkiego miasteczka z przejściem granicznym â?? przeprawiamy się bez większych problemĂłw nawet bez zwyczajowej łapĂłwki w postaci 5 hrywien (około 3 złotych). Plan jest taki, że przez Rumunię i Bułgarię jedziemy tylko aby przejechać bez specjalnych przystankĂłw. Sprawnie choć niezbyt szybko â?? nie przekraczam prędkości 80 km/h ze względu na uszkodzenia samochodu â?? docieramy do granicy Rumuńsko â?? Bułgarskiej w Ruse. I to był nasz poważny błąd. W wyniku naciągactwa służb granicznych tracimy kilkaset złotych na liczne wyimaginowane bądź nie opłaty i łapĂłwki.

Zmęczeni i zdegustowani już w Bułgarii zaczynamy liczyć koszty wyprawy. Turcja oddala się w niebyt. Decydujemy, że lepiej zwiedzić Ukrainę â?žna spokojnieâ?ť niż wpadać na chwilę do Stambułu i wracać do Polski. Jedziemy z powrotem do Rumunii, gdzie mamy zamiar przekroczyć granicę z Ukrainą. Nie jest to takie łatwe. W miejscu ktĂłre wybraliśmy najpierw jest kilkaset metrĂłw Mołdawii a dopiero pĂłźniej Ukraina. Na dodatek rumuńskie miasto graniczne jest zdecydowanie najbrzydszym miejscem jakie było dane mi zobaczyć. Jakieś przemysłowe miasto z kopalnią i hmmm elektrownią? Dojazd do mołdawskiej granicy jest jakiś koszmarny â?? zwłaszcza w nocy. Jakbyśmy jechali na koniec świata. Atmosfera niesamowita. Na granicy mołdawskiej przejście w miarę szybkie â?? nie wiedzieć czemu pytają się kilka razy czy mamy paszport dyplomatyczny. Kolejna prĂłba wyłudzenia 10$ jakiejś bliżej nieokreślonej opłaty â?? ale tym razem się nie daję â?? krĂłtka awanturka i jedziemy dalej.

Po 300 m. kolejna granica tym razem mołdawsko â?? ukraińska. Przed nami nikogo, ale za to tłum wygłodniałych pogranicznikĂłw ukraińskich. Po dwĂłch godzinach procedur urzędowych i 10 hrywnach łapĂłwki (6 złotych) jedziemy dalej. Zadupie jest niemożliwe, a przy tym po rozpadzie ZSRR granice przebiegają w przedziwny sposĂłb â?? najwygodniejsza droga do Odessy prowadzi znowu na Mołdawię, żeby po paru kilometrach wrĂłcić na Ukrainę. Przekraczania granic mamy chwilowo dosyć więc bunkrujemy się przy drodze, krĂłtka drzemka i bocznymi drogami, brzegami Morza Czarnego ruszamy w kierunku Akermanu.

Następny przystanek i oddychajem na dieriewniu czyli robimy sobie przerwę na letnisku. W międzyczasie odwiedzamy Akerman, ktĂłry, na nieszczęście uczniĂłw, natchnął Naszego Wielkiego Wieszcza do napisania SonetĂłw. Wygląda faktycznie cool ;)

Następna do zwiedzania Odessa. Przedziwne miasto. Bardzo odstaje od reszty Ukrainy ktĂłrą poznaliśmy. Widać, że ludzie znacznie, znacznie zamożniejsi. A najokazalszy pałac w mieście to oczywiście Potockiego.

Dalsza część naszej skromnej wycieczki to rajd po ziemiach dawnej Rzeczpospolitej.

Na pierwszy ogień poszedł Humań ze słynną ZofiĂłwką, czyli darem Szczęsnego Potockiego (zdrajcy i łajdaka) dla żony Zofii, ktĂłra urodziła się w Turcji w jakiejś greckiej rodzinie. Była oddana do adopcji, następnie została kochanką ambasadora Polski w Turcji. Tenże zabrał ją do Polski, ale po drodze w Kamieńcu Podolskim poślubiła syna komendanta twierdzy. A stamtąd droga na salony była już dla niej otwarta â?? była między innymi kochanką wszechwładnego księcia Potiomkina. W końcu spotkała Szczęsnego Potockiego, ktĂłry zakochany w niej do szaleństwa, wziął rozwĂłd a następnie odkupił od męża Zofię i ją poślubił. Ech to były czasy! A ZofiĂłwka to ogromy zespĂłł ogrodĂłw o powierzchni 160 ha. Ă?wcześnie jedna z największych budĂłw Europy.

Kolejne przystanki to Kamieniec Podolski gdzie tak głupio zginął (poprzez samowysadzenie) imć Pan Wołodyjowski. Doskonale zachowana twierdza i warowny zespĂłł Starego Miasta.

Tuż obok Chocim â?? kolejna twierdza i niemy świadek sławnej Victorii z 1673 roku. Mury twierdzy odnowione i robiące wrażenie, a wnętrza intensywnie remontowane.

I jeszcze jedna twierdza. Tym razem to Zbaraż, czyli miejsce gdzie niejaki Longinus Podbipięta odnalazł trzy pohańskie głowy, ktĂłre dało się ściąć jednym zgrabnym pociągnięciem krzyżackiego miecza. Lecz niestety znalazła tu też Longinusa kosa Śmierci. Sam zespĂłł twierdzy i pałacu w dobrym stanie â?? między innymi dzięki temu, że długi czas służył pionierom. Obecnie, jak bardzo wiele zabytkĂłw na Ukrainie, odnawiany.

Ostatni etap podrĂłży po Ukrainie to LwĂłw. Opiewany w licznych przewodnikach i przekazach ustnych został niejako â?žna deserâ?ť. Niestety centrum maksymalnie rozkopane, brzydkie i jakieś takie nijakie. Absolutnie nie robi wrażenia. Może oczekiwania były zbyt wysokie? Nawet nie mam ochoty wyjąć aparatu i cyknąć kilku fotek.

Wreszcie granica! Pozostaniemy na niej przez 8 długich godzin. Zaczynamy o 23.30. Oczekiwanie długie i męczące, ale... mamy okazję przyjrzeć się pracy â?žmrĂłwekâ?ť. Bardzo pouczające doświadczenie. Przebitka na papierosach i alkoholu olbrzymia, stąd tłum może 2000 osĂłb. Ludzie w podeszłym wieku truchtem biegnący przez granicę. Gdzieś po krzakach ktoś oblepia się paczkami papierosĂłw. Bramki rozdzielające napierający tłum. Ludzie trzymają się pod ręce tworząc żywy kordon aby następna grupa się w nich nie wbiła. Sceny miejscami jak z historycznego filmu â?? kiedy piechota jednej armii wbija się klinem w czworobok piechoty innej armii. Ludzie usiłują się po cudzych plecach dostać byle bliżej do bramki wyjściowej!

Nas celnik traktuje ulgowo widząc po bambetlach, że nie żadni z nas przemytnicy a prawdziwi turyści.

Jeszcze kilkaset kilometrĂłw i jesteśmy w domu!

Wojciech Murawski

Wielka Wyprawa Po Dwa Łożyska

Sobota

Zadanie niby nie było skomplikowane. Dotrzeć do Sanoka, odebrać części od rodziny naszego Mechanika (pozdrowienia dla Adama) i wrĂłcić... najlepiej w miarę szybko. Na początku miałem jechać sam, jednak szczerze mĂłwiąc trochę się bałem i jakoś nie chciało mi się w pojedynkę zdobywać Ukrainy... Po krĂłtkich uzgodnieniach dołączył do mnie Major. No to szybkie pakowanko i WIO! bo czas nas naglił (było już trochę pĂłźno). Do Doliny podwiĂłzł nas Zetor. Jak wysiedliśmy z jego Landryny, dotarło do mnie co nas czeka... A więc stoimy jak typowi turyści w centrum miasteczka z mapą w ręku i myślimy co dalej. Aż w końcu wpadłem na genialny pomysł, żeby pogadać z miejscowymi (w tym momencie chciałbym podziękować pani Łucji, że ciśnie mnie na lekcjach rosyjskiego :D). Skierowali nas na dworzec autobusowy. Marszrutkę do Samboru mieliśmy za jakieś 2 godzinki, więc poszliśmy na hot-dogi z colą. Czad minął bardzo szybko, gdyż każdy miejscowy chciał z nami pogadać. W sumie się cieszyłem bo nagle nawijanie po rusku zaczęło sprawiać mi przyjemność :). Potem gadałem z Ukraińcami przy każdej okazji. Bus przyjechał. Pierwsze wrażenie â?? jak my się tam zmieścimy!! 20 osobowe Iveco było już trochę przepełnione - ale daliśmy radę. Teraz przed nami ponad 3 godzinki jazdy na stojaka w super tłoku (co najmniej takim jak w pociągu woodstokowym) i upale. W Samborze mieliśmy przesiadkę na drugą marszutkę do Hyrowa. Już na przystanku poznaliśmy kolesia, ktĂłry jechał tam gdzie my i pokazał nam drogę ku ojczyźnie. Droga ta miała kilka dobrych kilometrĂłw, ktĂłre postanowiliśmy iść z buta, łapiąc przy okazji stopa. Szliśmy sobie przez pola i machaliśmy do każdego kto jechał. Na ogĂłł wszyscy nas zlewali. Aż nagle ktoś zatrzymał się! Mieliśmy zaszczyt przejechać się prawdziwą Wołgą. Muszę przyznać, że jest w niej cholernie dużo miejsca i nawet wygodnie się siedzi. Niewątpliwie jednak największą zaletą jest spora kanapa z tyłu gdzie śmiało można â?žpompowaćâ?ť jak mĂłwił szofer. To co dobre szybko się kończy, koleś wysadził nas mniej więcej w połowie drogi i dalej szliśmy na nogach. Po chwili złapaliśmy drugiego stopa. Koleś zatrzymuje się, pyta o co chodzi â?? my odpowiadamy, a ten nagle wyskakuje do nas z odznaką SG! Sprawdził nasze paszporty i magiczne karteczki z granicy po czym stwierdził, że może nas podwieźć jak mu wlejemy kilka litrĂłw wahy â?? no cĂłż propozycja nie do odrzucenia! Po chwili byliśmy pod granicą. Teraz najgorsze przed nami â?? trzeba dosiąść się do czyjejś fury, aby przekroczyć granicę. WymĂłwki przemytnikĂłw, nie chcących nas zabrać, były na ogĂłł mało wiarygodna ale na siłę nie wsiądziemy. Zdesperowany postanowiłem wykorzystać mĂłj przywilej pełnoletności z nadzieją, że ktoś nas zabierze. Poszliśmy na stację stanęliśmy na środku i donośnym głosem zakomunikowałem, że kto nas weźmie będzie mĂłgł kupić na mnie alkohol i papierosy. Nagle z głupiego autostopowicza stałem się VIP-em. Szofer kupił na mnie fajki i pojechaliśmy! Na granicy odstaliśmy z godzinkę, nauczyliśmy się dawać łapĂłwki i słuchaliśmy od naszego kierowcy jacy to ci granicznicy są głupi... Po odprawie okazało się, że mamy z tym panem transport do samego Sanoka. Kierowca delikatnie mĂłwiąc jechał dość szybko i co chwilę wstrzymywałem oddech na zakrętach. Na szczęście jechał za nami jego szwagier, ktĂłry nie nadążał. Więc jak było za szybko to Major krzyczał, że szwagra nie widać i jechaliśmy już wolniej... Około 3 w nocy pan wysadził nas przy â?žtanim hoteluâ?ť (według niego był tani, bo â?žsami ruscy w nim spaliâ?ť). Szukając wejścia zobaczyłem jakie fury stoją na parkingu hotelowym, po czy stwierdziłem, że poszukamy innego hotelu... Sprawa nie była łatwa bo o tej porze nie było nikogo na ulicach. Postawiliśmy spytać taryfiarza. Koleś skierował nas do hotelu PTTK, co był chyba najtańszym rozwiązaniem. W hotelu oczywiście było wesele i ze 30 minut czekaliśmy na recepcjonistkę. W zamian dostaliśmy pokĂłj za sześćdziesiąt a nie osiemdziesiąt złotych. Poszliśmy spać.

Niedziela

Obudziliśmy się około 13. Obowiązkowo prysznic i kibelek, potem do marketu po jedzenie. Śniadanie choć tanie, było nawet dobre i syte (ja standardowo chleb z nutellą a Major kiełbasa z bułkami). Teraz należało skontaktować się z rodzinką Mechanika. Zadzwoniłem na numer, ktĂłry dał mi Wojtek i umĂłwiliśmy się pod naszym hotelem. Okazało się, że paczka jest na poczcie do odebrania w poniedziałek. Przed nami calutki dzionek w Sanoku. Ku naszemu zaskoczeniu zastaliśmy zaproszeni na obiad do poznanej rodzinki. Nie wypadało odmĂłwić z resztą propozycja bardzo nam podpasowała. Obiad był naprawdę super (jeszcze pamiętam:))) ). Po tylu dniach biwakowego żarcia normalny obiadek był jak wygrana w totka. Skorzystaliśmy jeszcze z neta i wyruszyliśmy na miasto. Wieczorem była tylko jedna opcja spędzenia czasu. Jak 90% społeczeństwa poszliśmy na finał MŚ w piłkę nożną do pubu. Cola na stĂłł, chipsy w garść i oglądamy. Atmosfera byłą całkiem niezła, mecz minął szybko i poszliśmy w kimę bo przed nami ciężki poniedziałek.

Poniedziałek

Wstaliśmy wcześnie rano, szybki prysznic, kibelek i na pocztę. Za hotel, nie wiem czemu ale zapłaciliśmy osiemdziesiąt złotych (mieliśmy płacić sto dwadzieścia). Nie protestowałem :D Odebraliśmy części i z powrotem na Ukrainę. Do granicy dojechaliśmy PKS-ami. I znowu problem z przemytnikami... Na szczęście udało nam się znaleźć uprzejmego człowieka, ktĂłry nas zabrał, a potem nawet podwiĂłzł nas do Hyrowa! Z powrotem teoretycznie powinno być łatwiej, bo droga znana. Jednak pĂłźniej okazało się, że nie do końca tak jest. Tym razem nie było bezpośredniego połączenia do Doliny. Pierwszy etap HyrĂłw â?? Sambor był łatwy. Sabor â?? Drohobycz też. Potem zaczęły się schody. W Drohobyczu w informacji dowiedzieliśmy się, że najbliższa marszutka będzie we wtorek! Postanowiliśmy podjechać czymś w rodzaju miejskiego busa na dworzec kolejowy. Pociąg miał być ale tylko do Stryja i to za 2 godziny! Dzień powoli się kończył. Na szczęście znowu pomogli nam dobrzy ludzie, ktĂłrzy znaleźli nam inną marszutkę jadącą do Stryja. W Stryju też nie obyło się bez przygĂłd. Oczywiście żadnej marszutki do Doliny już nie było... Po raz kolejny z pomocą nadeszli nam obcy ludzie. Tym razem był to kierowca autobusu, Polak mieszkający na Ukrainie. Wsadził nas do jakiegoś autobusiku, powiedział kierowcy gdzie mamy wysiąść i poszedł. Dojechaliśmy do jakiejś wsi (nazwy nie pamiętam), gdzie mieliśmy przesiąść się na pociąg. W sumie fajnie, bo przynamniej poznaliśmy nowy środek lokomocji na Ukrainie. Pomimo niewielkiej rĂłżnicy w rozstawie kĂłł naszych i rosyjskich pociągĂłw, w środku rĂłżnica jest ogromna. Miejsca tyle, że można by imprezę zrobić! Po jakiś 40 minutach byliśmy w upragnionej Dolinie. Ostatni etap podrĂłży z Doliny do Mizuna postanowiliśmy przebyć taksĂłwką. Cali i zdrowi, szczęśliwi lecz zmęczeni dumnie zmierzaliśmy ku Wojtkowi i Arczynowi. Misja została wykonana. Części dostarczone najszybciej jak się dało. My za to mieliśmy okazję przeżyć, z Majorem, niesamowitą przygodę, ktĂłrą będziemy długo wspominać i ktĂłra wiele nas nauczyła. Jeszcze raz chciałbym podziękować wszystkim, ktĂłrzy nam pomogli a szczegĂłlnie rodzinie naszego Mechanika i ludziom, ktĂłrzy przewieźli nas przez granicę.

Radek Hanula